به گزارش فایزون به نقل از نوید شاهد هرمزگان؛ مادر ماکان نصیری در تشریح لحظات آغازین حادثه گفت: «ساعت ۱۱:۱۶ بود که متوجه شروع جنگ شدیم. در تماس با راننده سرویس، متوجه شدم که او در نزدیکی دیوار مدرسه است تا دانشآموزان را تخلیه کند. لحظاتی بعد صدای انفجار مهیبی را شنیدم و با تماس مجدد، متوجه شدم مدرسه مورد حمله قرار گرفته است.»
او در ادامه به توصیف وضعیت مدرسه پس از حمله اشاره کرد و افزود: «وقتی با دشواری و پیاده به مدرسه رسیدیم، کل شهر میناب آنجا جمع شده بود و همه جا آوار شده بود. از ساعت ۱۲ ظهر تا اواخر شب را در جستوجوی ماکان بودیم، اما هیچ اثری از او پیدا نکردیم.»
این مادر با اشاره به روزهای سخت پس از حادثه گفت: «تا روز سیوهشتم باور نمیکردم ماکان شهید شده است. در روز پنجم وقتی به سردخانه رفتم، تنها چیزی که از او یافت شد، پلیورش بود. پیکرها به دلیل شدت انفجار قابل شناسایی نبودند.»
وی در پایان، در حالی که به غم فقدان فرزند خردسالش اشاره داشت، گفت: «تا روز سیونهم و زمانی که لنگه کفش و کیف پاره شدهاش پیدا شد، یقین کردم که او دیگر باز نمیگردد. هرچند شهادت افتخار است، اما برای مادری که فرزند ۷ سالهاش را از دست داده، تحمل این جای خالی بسیار دشوار است.»
انتهای متن/